Dit is de eerste én enige publicatie van uitgeverij De Luchtbuks, een initiatief van Onno Blom, René Franken van de Antwerpse boekhandel Demian en Dick Wessels van margedrukkerij Het Gonst te Antwerpen. Het betreft de briefwisseling tussen Jeroen Brouwers en Gerrit Komrij uit de jaren 1980–1986, bezorgd door Onno Blom.
Deze brieven waren oorspronkelijk bedoeld voor een deel in de Privé Domeinreeks van de Arbeiderspers, maar uiteindelijk bleef de correspondentie steken op negentien brieven en een aantal briefkaarten. De publicatie is met veel aandacht voor detail gemaakt. Het logo op het omslag, opgebouwd uit de initialen B en K van de beide auteurs, verschijnt als preeg op de linnen band. De letters keren ook in het tekstgedeelte terug, ter markering van de afzender van de afgedrukte brief. Op dezelfde wijze wordt in dezelfde groene steunkleur een aantal kopteksten geplaatst. De briefkaarten van Komrij werden als facsimile ingevoegd. Het geheel wordt ontsloten door een prachtig vormgegeven titelpagina. Het drukwerk mag hier en daar net iets scherper, maar verder valt er weinig aan te merken op deze smaakvolle publicatie.

DSF is een afkorting als titel van een kleine leporello in oblong formaat, 12,6 bij 24 cicero.
De 10 cicero biljetletters zijn in rood op rood papier gedrukt op het omslag en komen in het binnenwerk nog twee keer terug, als afkorting en als geheel woord: Divan Stoel Fauteuil.
De tekst van Daniil Charms is gezet uit een 8 punts Atlas onderstreept met rode lijntjes, wat het geheel een evenwichtige vorm geeft. Het gebruik van de biljetletter naast een kleine tekstletter pakt verrassend goed uit. Papier en kleurgebruik zijn fijn op elkaar afgestemd en maken van dit klein drukwerkje een aantrekkelijk hebbedingetje.

De Pascal was als lettertype de absolute favoriet bij de marginale boekdrukkers voor Mooi Marginaal. Van de vijf verschillende inzenders kon niemand er echt mee overweg, behalve Roel van Dijk. In zijn uitgave De avonturen van Fred en Leen wist hij de tekst prachtig te drukken op 240 grams Lynx. Van Dijk experimenteert met een ongebuikelijke typografie, zoals de paginacijfers die opgehangen zijn in zware balken boven de tekst. De illustraties bouwt hij op uit koperen lijnen, op zo’n manier dat je denkt dat hij met de computer in de weer is geweest. Hij ontwikkelt een sterk eigen handschrift, dat grenst aan perfectie. Niet alleen de kleinkinderen van Presse d’Esgargot zullen van dit boekje genieten!